Me llamo Marta, y tengo 18 años. En estos momentos no estoy estudiando, pero empiezo la universidad en septiembre. Finalmente, después de darle muchas vueltas, he decidido que quiero estudiar fisioterapia. Mientras, durante este curso me dedico a hacer cositas que hacía tiempo que quería hacer, pero por falta de tiempo no hacía: estudiar francés, hacer un cursillo de masajes, hacer un voluntariado, sacarme el carné de coche… la verdad es que antes nunca me hubiese permitido hacer un paro en mi vida y estar un año sin estudiar, pero ahora veo que es la mejor decisión que pude tomar.

Tengo bastantes aficiones: me gusta mucho la música (toco el violín), leer, estar con la gente que quiero, pasear… pero sobretodo me gustan mucho los niños. En estos momentos estoy haciendo un voluntariado con bebés en Barcelona y, además, soy monitora de un grupo de niños del casal de mi pueblo. Con ellos me siento muy bien, porqué puedo ser bastante yo y me dan muchísimo afecto. Además, cada día me sorprenden más y me aportan algo nuevo, cosa que nunca les podré llegar a agradecer.

Ahora ya me conocéis un poquito más :-)

tus ilusiones

Siempre fuiste una persona alegre y muy normal
Caiste presa de la sociedad
donde la imagen es una trampa mortal
Tu secreta enfermedad se suma a la incomprensión social
Tu espejo tu peor enemigo, salvaje depredador mental

Solo tu sabes hasta donde eres capaz de arriesgar
Por una delgadez extrema que consume tu propia identidad
Mentira tras mentira acabas por volverte irreal
Te engañas a ti misma
y no ves el sufrimiento causado a las demas

Vivir, cantar soñar
Todo saldra bien
Liberate con fuerza y rompe tus cadenas y tus miedos
Siente tu olvidada felicidad

Tus ilusiones
Tus ilusiones
Tus ilusiones
Vive la vida, hay mil razones
Tus ilusiones
Tus ilusiones
Tus ilusiones
Lucha por ti nunca abandones

Tu vales mas que una talla criminal publicidad
Se que con fuerza podras tus barreras derribar
Con tu gente a tu lado que siempre supo estar
Olvidaras este triste recuerdo que te ha hecho tanto y tanto llorar

Vivir, cantar soñar
Todo saldra bien
Liberate con fuerza y rompe tus cadenas y tus miedos
Vuelve a tu ansiada felicidad

Tus ilusiones
Tus ilusiones
Tus ilusiones
Vive la vida, hay mil razones
Tus ilusiones
Tus ilusiones
Tus ilusiones
Lucha por ti nunca abandones

the locos - tus ilusiones

									

el juego de la vida…

realmente la vida es un juego… la mayoria de nosotros andamos disparados con un objectivo entre ceja y ceja, la tan preciada y considerada “felicidad”. Para llegar a ella nos ponemos millones de pruebas y desafíos constantemente, tipo “para estar más cerca de ella, tengo que ser “x”, tener “y”… porque con las condiciones actuales no me puedo permitir relajarme y disfrutar… Seré feliz cuando acabe la carrera, cuando tenga un novio que me quiera mucho, cuando esté delgada y sea superespecial, cuando.. cuando.. cuando…

y la vida va pasando. Tic-tac. Tic- tac. Y mientras seguimos viviendo proyectandonos hacia el futuro, un futuro ideal, mejor que nuestro día a día. Soñar está muy bien, si, porqué todos necesitamos tener objetivos cada dia al levantarnos, pero… si solo vivimos en la irrealidad del futuro, nos olvidamos de aprovechar nuestro tiempo actual, la compañía, los pequeños progresos y avances, la sonrisa de un niño, el sabor de un caramelo, el frenesí de una buena música, la olor fresca de un eucaliptus.. tantas y tantas cosas…!

Si sólo pensamos en las vistas que nos proporcionarán los ventanales de nuestro hogar idílico y nos olvidamos de los cementos, nunca llegaremos a sentirnos realmente realizados, y el vacio de no vivir una vida intensa es lo que a largo plazo muchas veces provoca insatisfacciones y frustraciones.

Muchos días tengo miedo a VIVIR. Si, a vivir con mayúsculas, no al “ir haciendo” tan comodo al que estoy acostumbrada. ¿Cómo estás, Marta? me pregunta mi entorno. Realmente no estoy mal.. hay muchas cosas que han cambiado desde hace unos meses, pero aun sigo viviendo con el freno de mano puesto. ¿Tanto miedo a qué? me siento en muchas ocasiones bloqueada.. sigo con mi conformismo a mi “ir haciendo”, aunque se que lo que me depara al otro lado es muchisimo más intenso. Quiero ser yo, potenciarme, vivir la vida que realmente me merezco, cuidarme y equivocarme! si, equivocarme porque estoy decidiendo…

estoy haciendo un proceso importante, y creo que poco a poco lo conseguire :)

un besito,

Marta

Hola Marta…

 

Sóc el teu cos. Ja fa anys que no em tractes bé, tot i que jo crec que m’he portat bé amb tu… potser no sóc molt alt, ni molt musculat, ni tinc el rostre més harmònic i perfecte del món però… al cap i a la fi, gràcies a mi tens la sort de poder veure, poder tocar, poder relacionar-te amb els altres, poder abraçar, poder emocionar-te, poder…

Sé que no estas bé, que encara hi ha moltes coses de la teva vida que no t’acaben d’agradar però.. si em fas malbé, potser el dia que estiguis bé jo ja no podré proporcionar-te tot el què necessitaras… no et guardo rencor, sé que fins ara has fet les coses com has pogut… encara que la teva situació actual és molt còmode, sé que donaràs un últim pas per poder estar bé i arrivaras a estimar-me i respectar-me tal i com ho faràs amb tu mateixa…

 

T’he acompanyat des del primer alè que vas fer al arrivar a aquest món… he fet amb tu les teves primeres passes, hem pronunciat junts les primeres paraules, hem sentit junts el contacte dels teus éssers estimats… durant els primers anys de la teva vida no eres molt conscient de la meva presència, i jo tampoc m’hi vaig ficar. Però des de que vas començar a fer-te una noia i vas començar a ser conscient de totes les coses que el teu voltant no t’agradaven, et vas bloquejar, i em vas posar a mi d’excusa. Em vas rebutjar, trepitjar, humiliar i maltractar. I jo seguia aquí silenciosament. Esperava un petit raig de serenitat que et fes adonar-te de que no tenia sentit el què estaves fent, que no et portava enlloc, que maltractant-me a mi no faries que la teva vida canviés… porto 4 anys d’alts i baixos… fins ara he aguantat com un campió, però ja començo a estar-ne cansat… sé que tens por, però sempre em tindràs a mi recolzant’he, no t’abandonaré!

 

Promet-me que ja no em tornaràs a maltractar més, i que em respectaràs per sobre de tot… no m’explotaràs, però tampoc em tindràs oxidat… no em mataràs de gana, però tampoc m’ofegaràs amb menjar… si tampoc necessito tant… si compleixes aquests mínims requisits jo t’acompanyaré dins d’aquest bonic camí que és la vida… tots tenim pors, Marta, però això no justifica que et dediquis a fer-me malbé… no m’ho mereixo, jo t’estimo tal i com ets…

 

Mira al teu voltant, i comprèn que tothom està igual que tu… tothom té por algun cop a la seva vida, però realment la no previsió d’aquest camí és el què fa que tota aquesta aventura adopti formes inesperades i sorprenents… per sort, tens persones al teu voltant que han pogut sortir d’aquest cercle viciós, i han aconseguit respectar-se i sortir-se’n!

 

Tinc moltes ganes de poder compartir bones estones amb tu, abraçades, carícies, balls i cançons, descans, excursions, remullades, riures… què et sembla si començem de nou? Tu tens el poder de que tot això canvïi!

 

 

T’estimo molt, no ho oblidis mai!

 

pd: esta es una carta que hice ayer por la noche… sentia que necesitaba hacerla, porque llevo mucho tiempo sin escuchar a mi cuerpo y éste se empieza a quejar… siento que la carta esté en catalán, pero quería reproducir las palabras exactas de mi relato.

un besazo,

Marta

tu oportunidad…

Es tu motor,
el sueño cae dentro de ti,
que lucha por sobrevivir,
no pares de andar.

Es tu valor,
que nace A BASE DE INSISTIR!!!!,
que quiere verte sonreír,
no te eches atrás.

Abre tus brazos si quieres volar,
cada peldaño tendrás que sudar,
haz que ellos crean en ti.

No hay nada imposible para quien sabe esperar,
no importa si te has caído vuelve a levantar,
de pronto la vida brinda una oportunidad,
oportunidad.

Es su sabor,
el que todos quieren sentir,
y pocos pueden seducir,
tendrás que luchar.

Es su color,
el que todos quieren vestir,
pero lo puedes conseguir,
no dudes jamás.

Siente tu alma si quieres ganar,
cada segundo será una verdad,
solo confía en ti.

No hay nada imposible para quien sabe esperar,
no importa si te has caído vuelve a levantar,
de pronto la vida brinda una oportunidad,
oportunidad.

Quizá ese momento está a punto de llegar,
será que tu estrella ya a empezado a destacar,
no importa si te has caído VUELVE A LEVANTAR!!!,
de pronto la vida brinda una oportunidad,
OPORTUNIDAD!!!!!

a veces hacemos cosas que no nos hacen sentir bien, y nadie dijo que salir de esto fuera facil… la tendencia es pensar que nosotros somos diferentes, que no podemos, que nuestra vida será siempre así, y nos sentiremos siempre inferiores y mal respecto a los otros… pero si algo nada puede arrebatarte es la ILUSIÓN, y cada día, minuto, segundo… tenemos  la oportunidad de cambiar aquello que no nos guste! Sólo CONFÍA EN TI! :D

descubriendo… :)

Si, creo que he llegado a un punto bastante crucial dentro de este camino. Llevaba mucho tiempo afrontandome a muchas cosas nuevas y, realmente, bastante satisfecha por todo lo que iba viviendo y por la forma en la que el entorno me respondia, pero había alguna cosa que no me cuadraba. Era algo muy subliminal, que no me daba ni cuenta del porqué, pero seguía comiendo de más algunas veces. Lo normalizaba. Muchas veces me preguntaba de donde venía esta necesidad de seguir aferrada, de alguna manera, aún a la comida… no entendía que era lo que faltaba en mi vida para seguir recorriendo a lo mismo de siempre, cosa que, aunque a corto plazo me daba mucha satisfaccion, a largo plazo me hacía sentir muy y muy mal.

Y si, he llegado a la conclusion de que me da miedo estar bien… porque estar bien significa afrontarme a mis miedos, despegarme de mi madre, buscar mis propios recursos, potenciarme.. en fin, significa vivir. Y, claro, si de vez en cuando la comida seguia apareciendo, era una manera de decirme a mi misma “ves Marta, nunca acabaras de estar bien del todo” y de seguir apalancada en lo mismo de siempre. Por eso, des de que me he dado cuenta, me siento mucho más fuerte, y la relacion con la comida ha echo un giro importante. Me sigue costando mucho, pero no dejare que la comida gobierne mi vida!! no, no y no!

un besazo muy grande!

Marta

verano veranito…

por fin de vacaciones! ha llegado la epoca temida durante años y años… playa, piscina, fiestas, salidas hasta el amanecer…. este año las cosas son diferentes, aunque no este atravesando mi mejor momento con la comida, ya que tengo mas ansiedad de la que tenia meses atrás. Después de pensar en el tema, he llegado a la conclusión de que es debida a que estoy descubriendo muchas cosas de mi y me estoy afrontando a muchas situaciones que me cuestan o me costaban… y claro, el primer reflejo de esto: la comida.

Al principio me daba muchisima rabia que después de un año de tratamiento volviera a sentirme y a veces actuar del mismo modo que el verano pasado. Pero, realmente, si estoy haciendo el tratamiento es porque tengo un trastorno alimentario, y el apoyo sirve para esos momentos, no? Tuve mucho miedo de decepcionar a la gente de mi entorno, pero sobretodo, tuve mucho miedo de que esto no se acabara nunca del todo, y que toda mi vida estubiera dando ciclos y que finalmente siempre volviese al mismo punto… pero me he dado cuenta de que no, porque la diferencia es que ahora puedo pedir ayuda…

finalmente, he llegado a la conclusión que debes inventarte el final de tu historia, y no dejar que nada decida por ti! tu eres el arquitecto de tu vida!

un besito enooooooorme a tod@s!

marta :)

tomando decisiones…

parece que sí pero no…

parece que no pero si…

en fin, ¿en qué quedamos, o sí o no?

 

Estos últimos días estoy tomando bastantes decisiones sobre mí y sobre las cosas que me rodean. Me he dado cuenta que, en muchas ocasiones, digo que sí a todo lo que me piden por inercia, porque llevo tantos años decidiendo en función del exterior que lo tengo muy automatizado. Algunos días, cuando me piden alguna cosa y yo asiento sin ni siquiera plantearmelo conscientemente, cuando llego a casa me paro y me pregunto: ¿realmente te apetece hacer esto? ¿estás decidiendo tú o sigues siendo una víctima de tus miedos?

La mayor parte de veces la respuesta refleja la segunda pregunta, y esto me causa mucha angustia. A veces tengo la sensación de que aun no acabo de pilotar el vehículo de mi vida, y que le sigo dando demasiada importancia a los personajes secundarios de mi historia. Entonces me frustro. Pero ahora, poco a poco, voy actuando diferente, y a veces, cuando me doy cuenta de que he dicho una cosa por inercia y no es lo que realmente yo quiero, soy capaz de rectificar y cambiar mi punto de vista y exponerlo delante de la otra gente.

En fin… supongo que todo es cuestión de tiempo y de arriesgarse, contar hasta diez, respirar profundamente, mandarse mensajes positivos y… a por todas! :)

Y a tod@s vosotr@s muchiiiiiissimos animos, vuestros comentarios me animan muchos! podeis cambiar el destino de vuestra nave, soys poderosos como para decidir sobre vuestro bienestar!

Un besiiito muuy dulce! y MUCHAS GRACIAS!

 

Marta

 

últimamente…

últimamente ando un poco desconcertada. Hay muchos cambios en mi vida, en mi dia a dia, y, en consecuencia, más angustia. Noto que me estoy arriesgando en temas que me cuestan. Esto provoca que la confianza en mi misma aumente y que crea que soy capaz de hacer muchas más cosas, pero a la vez, el nivel de ansiedad aumenta.

Soy consciente de que este proceso es una inversión a largo plazo, y que quien no arriesga no gana, pero a veces aun siento que la angustia me invade y me paraliza, aunque de una forma diferente a la de meses atrás. Me cuesta mucho tolerar los sentimientos negativos: la culpa, la duda, la incertidumbre. Antes los tapaba con la comida y con la creencia de que todos mis problemas venían de mi fisico y mi cuerpo, pero llega un momento en que la coartada deja de tener sentido. Allí es cuando sientes que tienes que plantarte delante de tu amiga llamada angustia y hablar con ella, ya que tapándola o ignorandola sólo haces que postergarla (porque al final, de una forma u otra, siempre acaba saliendo) y le das el control de tus pensamientos y de tus actos.

Ante esta situación tan desagradable para mi yo tendia a aislarme, a ponerme la máscara de Marta la autosuficiente, la que puede salir siempre sola de los problemas sin pedir ayuda a nadie. Pero, por suerte o por desgracia, no es cierto, ya que esta autosuficiencia (ficticia, porque todos necesitamos la ayuda de los demás) me llevó a anularme y a machacarme de forma continua.

Pero un buen dia decides que no mereces vivir siempre en soledad (aunque estes rodeado de gente) y empiezas a pedir ayuda a tu entorno. Al principio cuesta mucho, porque tienes pánico al rechazo y crees que no mereces la atención de los demás (aunque tú seas el primero en ayudar a los tuyos cuando lo necesitan). Pero poco a poco te vas arriesgando, y compruebas que el camino se hace más llevadero si lo compartes con alguien. Todo esto es muy nuevo para mi, y aunque en ocasiones aun sienta ese miedo e inseguridad, os aseguro que aporta mucha satisfacción y alivio.

Quiero daros a tod@s vosotr@s muchísimos ánimos e invitaros a experimentar el compartir vuestros problemas, inquietudes, alegrías, miedos, ilusiones… con vuestros amigos, familiares, pareja… Aunque pueda sonar muy cursi, sólo hablando desde el corazón se llega a conocer realmente a las personas, y en consecuencia, tus relaciones son más intensas y reales :D

un besito muy y muy grande!

marta

las cosas se mueven…

A veces me siento lejos, como si viviese en otra realidad. Noto a la gente de mi alrededor, que me habla y me escucha, pero yo no puedo llegar a ellos. Distancia. Si alguien consigue traspasar esta barrera de neblina, salta el miedo… pero, realmente, ¿miedo a qué? ¿porque me sucede esto? ¿porque me cuesta tanto intimar? Muchas preguntas sin respuesta…

Entonces llega el momento de mirar hacia atrás, cosa que a la mayoría de nosotros nos da mucho miedo. Porque el pasado significa enfermedad, con todo lo que esto conlleva: soledad, apariencia, malas experiencias… Realmente, si que hay cosas de las que no me siento nada orgullosa, y que con las palabras, muchas veces, dañé a las personas que mas quiero.

 Pero, por suerte o por desgracia, el pasado, aunque queramos, no se puede cambiar. Ahora lo único que puedo hacer es aprender de él y ver qué cosas podría haber hecho diferentes para la próxima vez en la que me encuentre en una situación parecida poder afrontarla de otra manera. Supongo que ya es hora de que me empiece a perdonar y entienda que todo el mundo se equivoca, y que durante unos cuantos años he llevado puesta una venda negra en los ojos que sólo me dejaba pensar en mi cuerpo y en la comida.

Noto que poco a poco voy arriesgándome y contando más cosas sobre mí. Me cuesta mucho, pero la recompensa es muy satisfactoria. Algunas de mis barreras estan disminuyendo, y a ciertas personas ya les puedo pedir ayuda. Es todo un reto para mi, realmente. Debo tener paciencia, porque llevo muchos años comportandome así, y las cosas no se cambian de un dia para el otro, ¿no?

La soledad

Soledad… creo que es la palabra que mejor define mi estado anímico durante estos últimos años. Soledad, aun estando rodeado de muchas personas que te tienden la mano. Pero hay un muro entre ellos y yo, un muro que me hace permanecer en el otro lado. Tengo miedo, miedo a ser yo, a que me conozcan y me rechacen, a vivir mi vida tranquila, a quererme… delante todo esto, el recurso fácil: pensar que mi vida sería mucho mejor con unos quilos menos, porqué el problema es mi cuerpo…

Esta ha sido durante mucho tiempo mi forma de vivir o, mejor dicho, sobrevivir. Por suerte, desde hace unos meses las cosas están cambiando. Poco a poco voy entendiendo el porqué de este trastorno, y todas las cosas que canalizaba a través de él: mis miedos, mis inseguridades, toda la exigencia (que también se me reflejaba en los estudios)… además, para todo esto cuento con la ayuda de un grupo de personas como tú y como yo, que tienen el mismo problema. Esto ha hecho que deje de sentirme un bicho raro y que pueda empezar a compartir las cosas que me pasan, porqué hasta ahora no contaba mis cosas prácticamente a nadie, ni siquiera a mi mejor amiga.

Ahora empiezo a decidir por mí, a quererme y a valorarme, y a aceptar que no soy una “superwoman” y que necesito el apoyo de mi gente para ser feliz. ¡Es un camino duro, pero sé que vale la pena!

Ya os iré informando de qué me encuentro en este camino hacia el descubrimiento a través de este bloc… me gustaría mucho saber qué pensáis sobre todo esto.

Un besito muy grande, cuidaros mucho!